مىشد جمالش چون چهرهء خورشيد درخشان همهء ديده گان را خيره مىساخت و مىسوزانيد گلهاى سرخ همه به لطافت ناخنهاى انگشتانش رشك مىبردند . اى زندگان ، به ديدن آرامگاه پر شكوه او رويد ، زيرا زنى كه در اين جا خفته ، الهه‌اى بود كه روزى چند از سر ناز پا بر زمين گذاشته و نام ملكه بر خود گرفته بود . روزگارى لب خندان اين زن ، كمانى بود كه ربه النوع عشق براى تير انداختن بر گزيده بود . زمانى زيبايى او كه از قدرت شيران غران فزونتر بود ، دل و عقل همه را سير مىكرد . اما امروز اگر مىخواهيد بديدار گور او برويد ، نخست انگشت بر بينى گذاريد . اين همه قدرت و جلال به چه كار مىآيد ؟ وقتى كه اول و آخر همه چيز مرگ و فنا است آقايى روى زمين چه سود دارد كه خليفه باشند يا مغ ، اردشير يا داريوش ارماميتراس يا سياستگزار ، خشيارشاه يا بخت النصر يا اسرعدون ؟ افسوس خداوندان جهان ، چون آنتيوخوس و خسرو و اردشير دراز دست و سزوستريس و انيبال ، سيل و اشيل و عمر و سزار همه سپاهيان گران داشتند تا به دست آنان جنگاورى كنند . اما همه مردند و هيچ چيز از ايشان بر جاى نماند . » ( 1 ) آلفرد دوموسه ( فرانسه 1810 - 1857 ) » آيا به قهرمانان روزگاران كهن بگوييم كه بار ديگر بر كنگرهء برجهاى رفيع خود بالا روند و ترانه هاى ساده‌اى را كه روزى افتخارات فراموش شدهء آنان را بر دهان آوازه خوانان دوره گرد مىانداخت . از نو بخوانند ؟

--> ( 1 ) همان مأخذ ، ص 130 و 131 . ويكتور هوگو از منظرهء مرگ در قطعهء بالا اوج شعلهء حيات و حضيض خاموشى مرگ را فوق العاده جالب مجسم نموده است . آن شعلهء حيات كه در زيباترين مشعل وجود آدمى زبانه مىكشد و آن خاموشى مرگ كه حتى براى تماشايش انگشت بر بينى بايد گذاشت كه بويش مشام تماشاگر را شكنجه ندهد .